سراب

هر صدایی که در طبیعت ایجاد می شود نوعی موسیقی است که هر کسی قادر به درک آن نیست.

زمانی که یک ساله بودم، در کتابی به نام «داستان های واقعی» که راجع به جنگل های اولیه بود، نقاشی جالبی دیدم. این نقاشی، قورت دادن یک حیوان توسط مار بوآ را نشان می داد.

در آن کتاب آمده بود که مارهای بوآ شکار خود را کامل و بدون جویدن قورت می دهند و بعد از آن، چون نمی توانند حرکت کنند، برای شش ماه می خوابند تا شکار هضم شود.

من بسیار تحت تأثیر ماجراهای جنگل قرار گرفتم و به این ترتیب موفق به کشیدن اولین نقاشی با یک مداد رنگی شدم.

بعد از آن شاهکار خودم را به آدم بزرگ ها نشان دادم و پرسیدم که آیا آن ها را می ترساند یا نه؟

آن ها پاسخ دادند که چرا باید از یک کلاه بترسند؟ اما نقاشی من یک کلاه را نشان نمی داد. نقاشی من تصویر یک مار بوآ بود که داشت فیلی را که بلعیده بود، هضم می کرد. بنابراین من نقاشی دیگری از درون شکم مار بوآ کشیدم تا آم بزرگ ها از نقاشی من سر در بیاورند. آن ها برای این که چیزی را بفهمند، همیشه نیاز به توضیح دارند.

بعد از آن آدم بزرگ ها به من توصیه کردند که از نقاشی کردنِ مار بوآ، چه درون شکمش معلوم باشد و چه نباشد، دست بردارم و به جای آن به جغرافی، تاریخ، حساب و دستور زبان بپردازم. بنابراین در سن شش سالگی حرفه ی بزرگ نقاشی را کنار گذاشتم و چون پیشرفتم در اولین و دومین نقاشی کم بود، دلسرد شده بودم.

آم بزرگ ها هیچ وقت خودشان چیزی را نمی فهمند و این برای بچه ها خیلی خسته کننده است که همه چیز را برای آن ها توضیح بدهند.

بنابراین مجبور شدم که شغل دیگری برای خودم پیدا کنم و به این ترتیب راندن هواپیما را یاد گرفتم. من کم و بیش به همه جای دنیا پرواز کرده ام و در این سفرها جغرافی واقعاً برایم بسیار مفید بوده و از جغرافی بسیار استفاده کرده ام. به طوری که قادرم با یک نگاه کوتاه چین و آریزونا را از هم تشخیص بدهم. اگر کسی در شب راهش را گم کرده باشد دانش جغرافیا کمکش می کند. به خاطر این سفرها در طول زندگی، برخوردهای زیادی با آدم های جدی داشتم و وقت زیادی را با آدم بزرگ ها گذراندم و به آن ها خیلی نزدیک شدم، اما این برخوردها نظرم را درباره ی آن ها تغییر نداده است.

هر وقت یکی از آن ها را می دیدم که به نظرم کمی منصف تر می آمد، اولین نقاشی ام را که هنوز نگه داشته بودم، نشانش می دادم و امتحانش می کردم. می خواستم بدانم از آن نقاشی چیزی می فهمد یا نه. ولی جواب همیشه این بود: «این یک کلاه است.»

به همین دلیل صحبت از مار بوآ و جنگل های اولیه و ستاره ها را کنار می گذاشتم و آن وقت خودم را تا سطح آن ها پایین می آوردم و درباره ی موضوعاتی چون بریج ( بازی ورق ) و گلف و سیاست و دستمال گردن حرف می زدم و آدم بزرگ ها هم از این که با یک آدم معقول صحبت کرده اند، خوشحال می شدند.

منبع:

کتاب شازده کوچولو

نوشته ی: آنتوان دو سنت اگزوپری

ترجمه ی: سمانه رضائیان

انتشارات: واشقان

نشر همکار: زرین کلک

قیمت: 2400 تومان

*Mahsa**Sarab*
 
 
نوشته شده در یکشنبه ۱۳٩۱/٥/۱ساعت ۳:٠٥ ‎ب.ظ توسط مهسا نظرات ()


Design By : Pichak