سراب

هر صدایی که در طبیعت ایجاد می شود نوعی موسیقی است که هر کسی قادر به درک آن نیست.

 

پیش از پدید آمدن اسلام در روزگار قدرت کشورهای غیر عربی فن آوازه خوانی و موسیقی در شهرها و پایتخت های کشورهای مزبور رواج بسیار داشته و توسعه یافتن آن همچون دریای بیکران بوده است . و پادشاهان ایشان آن را ترویج می کردند و بدان شیفتگی داشتند ، چنان که شاهان ایران توجه خاص به این گونه هنرمندان مبذول می داشتند و در بارگاه ایشان دارای پایگاه بلندی بودند و در بزم ها و مجامع سلاطین حاضر می شدند و هنر خویش را نشان می دادند و در این روزگار نیز کشورهای غیر عربی در هر زمین و هر کشوری همین شیوه را دنبال می کنند .

موسیقی از آخرین صنایعی است که در اجتماع و عمران پدید می آید ، زیرا این فن از هنرهای تفنّنی و مربوط به دوران کمال اجتماعات است و به جز خاصیت آسودگی و شادی به هیچ یک از خصوصیات اجتماع وابستگی ندارد .

در ایران بعد از اسلام نه تنها موسیقی عملی در حال شکوفایی بود ، بلکه ایرانیان به جنبه های نظری این هنر توجه داشتند .

موسیقی ایران در دوره ی قبل از اسلام یک نوع موسیقی عملی بود و نوازندگان و سرایندگان در صدد جستجوی قواعد ارتباط اصوات و الحان نبودند . چنان که باربد بزرگ ترین موسیقی دان دوره ی ساسانی را همه به نام نوازنده و سراینده معرفی کرده اند و الحانی هم ساخته است . دلیل بر این است که از نظر علمی در موسیقی وارد بوده است ، زیرا امروز هم در کشور ما بسیاری از نوازندگان که سازنده ی نغماتی هستند از اصول و قواعد علمی موسیقی اطلاعی ندارند و فقط به مقتضای ذوق طبیعی الحان ترکیب و تنظیم می کنند .

 

( بر گرفته از کتاب خنیاگری و موسیقی در ایران )

 

نوشته شده در یکشنبه ۱۳۸۸/٦/۱ساعت ٥:۱۸ ‎ب.ظ توسط مهسا نظرات ()


Design By : Pichak